Egilea: Dr. Rut Gómez de Segura (Ginekologoa – zk. 28/2908776).
Lagundutako ugalketa-tratamendu bat hasten denean, transferentzia enbrionarioaren unea da, ziurrenik, gehien itxaroten den eta emozioz kargatuenetako bat. Medikamentazio, kontrol mediko, kontsulta eta proba egun askoren ondoren, etapa berri bat hasten da, ilusioz betea baina zalantzak ere sortzen dituena.
Aldi honetan ohikoenetako galdera bat da transferentziaren ondoren sexu-harremanak izan daitezkeen eta horrek enbrioiaren inplantazio-aukeretan nolabaiteko eragina izan dezakeen.
Enbrioia umetokira transferitu ondoren, inplantazio-prozesua hasten da, normalean transferentziaren ondorengo lehen egunetan gertatzen dena. Denbora horretan, enbrioiak endometrioarekin elkarreragin oso konplexuak hasten ditu, eta horiek ahalbidetuko dute, dena ondo badoa, haren habiaztatzea eta garapena.
Umetokia haurdunaldia hasierako faseetatik babesteko prestatutako organoa da, eta eguneroko jarduera arruntek ez dute eragiten enbrioia “askatzea”. Hala ere, hasierako aldi hau oso sentikorra da ikuspegi biologiko eta hormonaletik, izan ere, umetokiaren oreka aldatzen duen edozein faktorek prozesuan eragina izan dezake.
Ikuspegi fisiologiko hutsetik, ez dago froga zientifiko sendo eta argirik frogatzen duenik sexu-harremanek zuzenean murrizten dituztenik inplantazio-tasak konplikaziorik gabeko in vitro ernalketa-zikloetan. Orgasmoarekin lotutako umetoki-uzkurdurak fisiologikoak dira eta, berez, ez da frogatu enbrioi bat kanporatzeko adinako indarra dutenik.
Hala ere, froga argirik egon ez arren, gomendio asko zuhurtzia-printzipioan oinarritzen dira, batez ere transferentzia enbrionarioaren ondorengo egun bezain kritikoetan. Horregatik, IVF-Life kliniketan transferentziaren ondoren gomendio orokorra da ahalegin fisiko handiak saihestea, bainu oso beroak (saunak, adibidez) ez hartzea, murgilketa-bainuak edo urpekaritza saihestea sabelaldean presio gehiegirik ez sortzeko, eta haurdunaldi-proba egin arte sexu-harremanik ez izatea.
Gomendio honen helburua ez da soilik inplantazio-arazoak prebenitzea, baizik eta pazientearen ongizate orokorra eta umetokiaren ingurunea hobetzea.
Arrazoietako bat da obulutegi-estimulazioaren ondorengo transferentzia freskoetan obulutegiak handituta eta sentikorrak egon daitezkeela, eta horrek sexu-harremanak desatsegin edo mingarri bihur ditzakeela. Gainera, sexu-harremanek umetoki-uzkurdura arinak edo pelbiseko ondoeza eragin dezakete; nahiz eta beti kaltegarriak ez izan, hobe da aldi sentikor honetan saihestea.
Zenbait kasutan, odoljario txikiak edo jariakinak ager daitezke, beta-itxaronaldian alferrikako antsietatea sortuz. Kanpoko faktoreak murrizteak enbrioiari lehen egunetan ahalik eta ingurune egonkorrena eskaintzen laguntzen du.
Beraz, aldi baterako sexu-abstinentzia ez da arrisku larriren ondoriozko debeku zorrotza bezala ulertu behar, baizik eta tratamenduaren arrakasta-aukerak maximizatzeko neurri prebentibo gisa.
Alderdi medikoez harago, transferentziaren ondorengo aldia karga emozional handikoa izaten da. Egun hauek “betaespera” izenez ezagutzen dira, eta antsietatea, beldurra edo eguneroko bizitza gehiegi mugatzeko joera sor dezakete.
Horregatik, bikotearen arteko intimitatea mantentzea positiboa izan daiteke ikuspegi emozionaletik. Hurbiltasun emozionala, elkarrekiko babesa eta kontaktu afektiboa oso onuragarriak izan daitezke egun hauetan, presio gehigarririk edo errudun-sentimendurik sortu gabe.

Transferentzia enbrionarioaren ondoren, gomendioak, oro har, ahalik eta bizimodu normalena mantentzera bideratzen dira, egoera oso zehatzak soilik saihestuz. Orientazio gisa, honako hauek gomendatzen dira:
Inplantazio enbrionarioa oso prozesu konplexua da, eta faktore askok hartzen dute parte: enbrioiari lotutakoek, umetokiari lotutakoek eta emakumearen oreka hormonalak. Inplantazioa gertatzen ez denean kausa zehatz bat bilatzea ohikoa bada ere, egia esan, normalean hainbat elementuren batura izaten da, eta elementu horiek ezinbestean sinkronizatuta egon behar dute.