Egilea: Dr. Oliver Pack (Medikua – zk. 030308944).
Prostatako minbizia da gizonen artean ohikoena Espainian; urtero 35.000 kasu berri inguru diagnostikatzen dira. Gaixotasun hau 50 urtetik aurrera agertu ohi da, 65 urtetik gorakoen artean intzidentzia handiagoarekin.
Gure gizartean oso maiz gertatzen den arren, albiste ona da garaiz diagnostikatuta bost urteko biziraupen-tasa %90etik gorakoa dela. Horregatik, funtsezkoa da detekzio goiztiarra, ez bakarrik bizitza luzatzeko, baita gaixotasunak gizonezkoen ugalkortasunean izan ditzakeen ondorioak saihesteko ere.
Prostata intxaur baten tamainako guruin bat da, maskuriaren azpian kokatua, eta haren funtzio nagusia da espermatozoideak elikatu eta garraiatzen dituen eiakulatuaren zati bat ekoiztea.
Azpimarratzekoa da prostatako minbiziak berak ez duela zuzenean eragiten espermatozoideen ekoizpenean —hori barrabiletan gertatzen da—, baina tratamenduek (kirurgia, erradioterapia eta hormonoterapia) bai izan ditzaketela ondorio garrantzitsuak gizonen ugalkortasunean.
Tratamendurik ohikoenetako bat da prostatektomia erradikala, prostataren eta askotan hodi seminalen erauzketa osoa dakarrelako. Ebakuntza honek normalean eiakulazio-gaitasunaren galera iraunkorra eragiten du, eta horrek espermaren kanporatzea eragozten du. Beste kasu batzuetan, tratamenduak erradioterapia barne har dezake, eta honek eiakulaziorako beharrezkoak diren nerbioak eta egiturak kaltetu ditzake, baita espermaren kalitatea ere, barrabilen inguruko eremuak irradiatuz gero.
Azkenik, hormonoterapia-ren erabilerak testosterona-mailak murriztu ditzake, eta horrek eragina izan dezake bai espermatozoideen ekoizpenean bai desio sexualean, haurdunaldia lortzeko aukerak txikituz.
Gizon bati prostatako minbizia diagnostikatzen zaionean, bereziki gaztea bada edo seme-alabak izateko nahia badu, azkar jardutea funtsezkoa da ugalkortasuna zaintzeko. Aukerarik gomendatuena eiakulatuaren edo semena kriopreservatzea da.

Teknika honek tratamendua hasi aurretik semearen lagin bat edo gehiago jasotzea eta tenperatura oso baxuan izoztea dakar, etorkizunean erabiltzeko. Prozedura erraza eta mingabea da (eiakulazio arrunt batekin aski da).
Kasu gehienetan, ez da posible. Prostatektomia erradikalak eiakulazioa eragozten du, nahiz eta erekzioak mantendu daitezkeen. Tratamendua erradioterapia edo hormonoterapia barne hartzen badu, espermatozoideen ekoizpena nabarmen kaltetu daiteke. Horregatik, ia ezinezkoa da modu naturalean haurdunaldia lortzea prostatako minbiziaren ondoren.
Horren ondorioz, komeni da aurrez semena izoztea, gero ugalketa lagunduko tratamenduetan erabiltzeko.
Semenaren kriopreservazioak aukera ematen du lagina baldintza egokietan urte luzez gordetzeko, familia-proiektua berreskuratu nahi den unean erabiltzeko. Aukeratutako tratamendua bikotearen egoeraren araberakoa izango da:
IVF-Life-n, in vitro ernalketa (FIV) tratamenduetan %70etik gorako arrakasta-tasak ditugu. Gainera, prozedura aurreimplantazio genetikoaren azterketarekin (PGT) konbinatuz gero, arrakasta 10 pazientetik 8ra igo daiteke. Hala ere, kontuan izan behar dira beste faktore batzuk ere, hala nola emakumearen adina edo obuluen kalitatea. Hobe da tratamendua hasi aurretik ugalkortasun-azterketa osoa egitea.
Espainiako Ugalkortasun Elkarteak (SEF) 2022ko datuekin argitaratutako azken txostenaren arabera, gure herrialdean 10.000 semen-kriopreservazio prozedura baino gehiago egin ziren ugalketa-kliniketan, eta lagin horien %12 inguru paziente onkologikoei zegozkien.
Prostatako minbizia erronka bat izan daiteke gizonen ugalkortasunerako, gaixotasunaren beraren ondorioetatik harago. Hala ere, plangintza egokiarekin, posible da aita izatea minbizia gainditu ondoren. Ugalkortasunaz eta minbiziaz irekitasunez hitz egiteak erabaki hobeak hartzen laguntzeaz gain, urtero milaka pertsonari eragiten dien egoera baten inguruko kontzientzia areagotzen du.