Egilea: Dr. Sara Fueyo Pestaña (Ginekologoa – zk. 202008718).
Haurdunaldi anembrionikoa edo arrautza hutsala haurdunaldi mota bat da, non umetokian haurdunaldi-zakua garatzen den baina barruan enbrioirik ez dagoen. Oso hasierako unetan gertatzen da, lehen hiruhilekoaren hasieran, ernaldutako obulua umetokian inplantatzen denean baina enbrioiak ez duenean garapena hasten edo denbora gutxira eteten duenean.
Ekografian, haurdunaldi anembrionikoa zakua hutsik agertzen da, enbrioiaren frogarik gabe. Normalean 7. eta 9. asteen artean diagnostikatzen da, une horretan enbrioia argi eta garbi ikusi beharko litzatekeenean ekografia transbaginalean.
Haurdunaldi anembrionikoa edo arrautza hutsala ernaldutako obuluaren kromosoma-anomalien ondorio izaten da normalean, eta horrek hastapenetik bertatik eragozten du enbrioiaren garapen egokia. Anomalia horiek, oro har, ausaz gertatzen dira ernalketa-prozesuan, obuluak edo espermatozoideak kromosomen kopuruan edo egituran akatsak dituztenean.
Zelula-zatiketan akatsak, obulu edo espermatozoide akastunak izan daitezke arrazoia, edo –gehienetan– ama izateko adin aurreratuarekin lotuta egon daiteke, izan ere, adin handiagoko emakumeek arrisku handiagoa dute obuluetan kromosoma-arazoak izateko.

Sintoma propioetatik harago, egoera oso goiztiarrean gertatzen denez, hainbat seinale izan daitezke susmoa sortarazten dutenak, nahiz eta ez diren beti erabakigarriak. Odoljario arina gerta daiteke, baina kontuan izan behar da lehen hiruhilekoan odoljarioa nahiko ohikoa dela eta ez duela beti arazoak adierazten.
Bestalde, emakume batzuek haurdunaldiko sintoma arrunten jaitsiera senti dezakete, hala nola goragalea, bularretako mingarria edo nekea. Zenbait emakumek hCG hormonaren maila anormalak izan ditzakete. Haurdunaldi anembrionikoan gorputzak hormona hau ekoizten jarraitzen du, baina balioak espero baino baxuagoak izan daitezke edo ez dira behar bezala igo. Batzuetan, odol-analisiak hCG mailen portaera irregular hori erakutsi dezake, nahiz eta baieztapena ekografiaren bidez egin behar izaten den.

Haurdunaldi anembrionikoan haurdunaldiko zakua umetokian sortzen da, baina anomalia genetiko edo kromosomikoengatik enbrioia ez da garatzen. Normalean 6.-7. asteen inguruan, diagnostiko-proba baten bidez, hala nola ekografia bidez, umetokian zakua hutsik ikus daiteke. Hasierako sintomak haurdunaldi normal baten antzekoak dira, baina desagertzen doaz hormona-mailak jaisten direnean.
Haurdunaldi ektopikoa, berriz, ernaldutako obulua umetokitik kanpo inplantatzen denean gertatzen da, normalean Falopioren tronpetan. Horrek sabeleko mina handia eta baginako odoljarioa eragin ditzake. Ekografia baten bidez ikusten da umetokian ez dagoela haurdunaldiko zakua.
Kromosoma-anomaliak diagnostikatu daitezke aurreinplantazioko diagnostiko genetikoaren (DGP) bidez, enbrioiak genetikoki aztertzeko teknika bat, umetokian inplantatu aurretik. Bere helburua da kromosoma-anomaliarik ez duten enbrioiak identifikatzea, arrisku genetikoak eta haurdunaldi anembrionikoa murrizteko.
DGP-ak kromosomen dotazio normala duten enbrioiak identifikatzeko aukera ematen du, zakua hutsik garatzeko arriskua gutxituz. Teknika hau bereziki gomendatzen da abortu errepikakorrak edo inplantearen hutsak izan dituzten bikoteentzat. Baina, batez ere, 38 urte baino gehiago dituzten emakumeentzat, obuluetan kromosoma-anomaliak izateko arrisku handiagoa baitute eta teknika honetaz onura izan dezakete haurdunaldi anembrionikoa prebenitzeko.
Haurdunaldi anembrionikoa diagnostikatzeko modua 7. eta 9. asteen artean egindako ekografia baten bidez da. Ekografian haurdunaldiko zakuan enbrioirik ikusten ez bada, medikuak haurdunaldi anembrionikoa baieztatu dezake.

Haurdunaldi anembrionikoaren diagnostikoa baieztatu ondoren, haurdunaldiko zakua kanporatu behar da. Tratamenduak abortu espontaneoa, botikak edo uteroko edukia husteko legradoa izan dezake.
Normalean, misoprostol bezalako botikak erabiltzen dira, umetokiaren uzkurdurak eragiten dituztenak eta haurdunaldiko zakua kanporatzea errazten dutenak. Metodo hau ohikoena da, ebakuntza saihesten duelako eta paziente gehienentzat nahiko segurua eta eraginkorra delako.
Zenbait kasutan legradoa edo eskuzko aspirazioa egin daiteke, nahiz eta metodo inbaditzaileagoa izan. Halaber, gorputzak bere kabuz zakua kanporatzea itxaron daiteke. Aukera honek hainbat aste iraun dezake, eta bitarte horretan pazienteak odoljarioa eta sabelaldeko minak senti ditzake, gorputzak zakua kanporatzen duen heinean. Metodo hau egokia izan daiteke esku-hartze medikoak saihestu nahi dituzten pazienteentzat eta osasun egonkorra dutenentzat, nahiz eta batzuk botikak edo ebakuntza nahiago dituzten egoerari aurre egiteko.